Ақши ауылында (Алматы облысы, Еңбекшiқазақ ауданы) белгiлi қолөнер шеберi, этнограф-ғалым, Қазақстан Суретшiлер және Дизайнерлер одағының мүшесi, Қазақстан комсомолы сыйлығының лауреаты Дәркембай Шоқпарұлының қолөнер мұражайы ашылды. «Жақсының аты өлмейдi» деген сөз ып-ырас екен-ау, мұражайдың ашылуына жиналған халық «Кезiнде осы жердi Дәркембайға Заманбек Нұрқадiлов алып берiп едi...» деп әңгiмелеп жатты. «Ұста Дәркембай атындағы қолөнер мұра­жайы» шын мәнiнде , 2006 жылы мемлекеттiк коммуналдық кәсiпорын ретiнде құрылған-ды. 2007 жылдың ақпан айында бұл кәсiпорынға мамандар қызметке қабылданды (7 адам). 

Едi Бегдiлда Алдамжардың 2005 жылы «Жұлдыз» журналында айтқандарын сәл-пәл ғана редакциялап, мүлде басқа пiкiрге айналдырып жiберген «Үш қоңыр» газетiнде жарық көрген мақаласындағы мына бiр «ше­берлiгiне» назар аударайық: «Темiрхан не туралы жазса да, жадағай публицистиканың, жамиғатнаманың жете­гiнде кете бередi. Оның көзi Жапонстанда жасалған фотоаппараттың объективiндей қырағы, әрi ол жылт еткен ең бiр ұсақ нәр­сенiң өзiн жадына хаттай етiп жазып ала қояды. Бiр ерекшелiгi, оның метафоралары мен теңеулерi, жалпы көркемдейтiн азбырайы қазақ өлеңiне НТР-дiң нобайы, көлеңкесi ретiнде ғана кiрiп, қазақтың төл топырағына табан тiрей алмайды. (Соңы. Басы өткен санда)

Мiне, Қарқаралы өңiрiнен тағы да бiр «Алтын адам» табылды. Ә.Марғұлан атындағы Археология институтының бөлiм меңгерушiсi, тарих ғылымдарының кандидаты Арман Бейсенов бастаған археологтардың айтуынша, бұл Алтын адам бiздiң дәуiрiмiзге дейiнгi VII-VI ғасырда өмiр сүрген. «Қарқаралыдан табыл­ған алтын адамның киiмiндегi алтын әшекейлер әйел киiмiне тән», – дейдi ғалымдар. Десе де, алтын адамның бас сүйегi мен дене сүйектерi экспертизаға жiберiлдi. Мұның «Алтын ханзада», не болмаса «Алтын ханшайым» екенi содан кейiн анықталады.

Осыдан отыз жыл бұрынғы бiр оқиға тап кеше ғана көрген түсiмдей әлi күнге есiмнен кетпейдi. 1980 жылдың жылауық, жаңбырлы көктемi едi. «Жазушы» баспасынан әкемнiң «Қасиеттi қас қағым» атты өлеңдер мен поэмалар жинағы жарық көрiп, бiздiң кiшкентай пәтерiмiзде ұлан-асыр той болды. Тiптi бұл той, өзiм оқып жүрген ертегiлердегiдей бiрнеше күнге ұласып, қуанышы қойнына сыймаған марқұм әкем туыстарын, жора-жолдастарын шақырып, кiтабының жарық көргенiн шамамен бiр айдай жуып, алған гонарарын суша шашып жiбердi.

Ол – мен үшiн өмiрге жолдама берiп, шығарып салған бүгiнде 90 жасқа толғалы отырған бұрынғы “Лениншiл жас” – бүгiнгi “Жас Алаш” газетi. ...Менi журналистикаға жас кезiмде кiтапты көп оқығаным алып келдi. Болмаса журналистiк мамандық бар екен-ау, оған ар­нау­лы оқиды екен-ау деп ойламаған екенмiн. Арман шiркiн кеуденi түрткiлей бастаған алғашқы сәттерде өнер адамы боламын деп шешiп қойғанмын: мектептiң, ауылдың баяншысы, домбырашысы – мен, сахнадан өлең, тақпақ оқитын – мен, драма үйiрмесiне қатысушы аздың бiрi – мен... Мектебiмiзге Отанаман Жан­темiров, одан соң Сәкен Торшин деген мұғалiмдер келген соң өнер екiншi орынға ауысып, алға ...спорт шығып кеттi

Қазақ журналистикасының бастау көзi қашан және кiмнен басталады? Ұлтымыздың, елiмiздiң, халқымыздың хал-ахуалын бiлгiрлiкпен жазып, кейiнгi ұрпаққа өнегелi сөзiн қалдырған, немесе бүгiнде де нәрлi жазып жүрген журналистерiмiз кiмдер? Бұл сұрақтарға оралуыма не себеп болды деп сұрасаңыз, бұған мынандай жайт түрткi болды. Жақында ғана газеттен оқып бiлдiм, бiздiң республикамызда жұртшылыққа танымал, дарынды газет редакторларына, журналистерге жыл сайын Г.Толмачев атындағы сыйлық берiледi екен. «Толмачев деген кiм?